Ik ben een muziekliefhebber, ik kan geen noot spelen, mijn zang is valser dan een speenvarken dat zonder verdoving wordt gecastreerd maar ik hou van muziek. En om toch met muziek bezig te zijn ging ik maar plaatjes draaien, in Drieluik en later De Kade in Zaandam. Nu doe ik dat al tijden niet meer, ruim vier jaar geleden al mijn vinyl weggegeven en onlangs al mijn cd’s omdat ik alles stream tegenwoordig. En plaatjes draaien op de moderne manier is leuke playlists maken en dat doe ik puur voor mezelf.
Waar ik nu de relaxte funky jazz van het zwaar ondergewaardeerde one-hit wonder Freak Power, bekend van hun ‘turn on, tune in & cop out’ op heb staan, de hele cd moonbeam woman is geweldig, had ik gisteravond een nostalgische hardrock bui. Freak Power is overigens een project van Norman Cook, die ook bekend is van The Housemartins, Beats International, Brighton Port Authority en onder z’n artiestennaam Fat Boy Slim. En de Housemartins waren weer de basis voor The Beautiful South.
Maar goed, terug naar mijn nostalgische hardrock bui van gisteren. Van ‘Can I play with madness’ van Iron Maiden naar The Darkness ‘I believe in a thing called love’ en dan door naar ‘Ace of Spades’ om vervolgens bij ‘Jump’ van Van Halen te komen. En dat nummer deed mij een paar jaar geleden keihard realiseren dat ik bij de groep ‘mannen van middelbare leeftijd’ hoorde. Het was een prachtige zomerdag, ik kwam bij een klant in het centrum van Amsterdam vandaan, stap in mijn gitzwarte Volvo V40, zet de radio aan en daar speelt net het al eerder genoemde Jump. Raampjes open, volume op 10 en ik voelde me cool tot ik een groepje studentes van begin 20 zag kijken en denken “kijk die ouwe eens denken dat hij hip is, met die ouwe rock muziek”. Tja, er was geen ontkennen meer mogelijk, ik werd op dat moment even geconfronteerd met het feit dat ik een 40+er ben. Toch blijft het een lekker nummer.
Terwijl ik Jump aan het draaien was bedacht ik me plots dat een andere one-hit wonder, 4 Non Blondes, een geweldige cover hadden opgenomen van Van Halen’s I’m the one voor de ondertussen klassieke comedy Airheads, met een nog jonge Adam Sandler, Brendan Fraser en Steve Buscemi. Wat een heerlijke versie, beter dan het origineel durf ik te beweren. En dan te bedenken dat de frontvrouw van de 4 Non Blondes later verantwoordelijk was voor veel muziek van Pink. Dan ben je echt een andere weg ingeslagen, maar goed, zo speelt Nuno Bettencourt, een enorm getalenteerde gitarist en bekend van Extreme tegenwoordig gitaar bij popprinses Rihanna, maar ik dwaal nu af.
Via de cover van de 4 Non Blondes kwam ik uit bij de rest van de soundtrack van Airheads, waarbij een door Brendan Fraser gezongen track, de track van de fictieve band ‘The lone rangers’ waar de film om draait. De track Degenerated vind ik ook zo geweldig, veel energie, luid, een prachtige garagerocker, een cover van de punkband Reagan Youth overigens.
Dat was de afsluiter van de avond, om half twaalf was het tijd om de lichten uit te doen, de oogjes toe en mijn snaveltje dicht. Nu maar even verder chillen op Freak Power, en daarna door naar Freddie Hubbard, vandaag is een jazz dag.