Onze eerste kat, Cinder, kwam in ons leven tijdens de covid-periode. Onze dochter Aqila mocht kiezen: een staycation of een kitten voor haar verjaardag. Ze koos een kitten, maar absoluut geen zwarte – die zou ze ‘s nachts niet kunnen zien, en dat vond ze eng. Ironisch genoeg werd het toch een zwarte kat, maar met een witte vlek op zijn borst, waardoor hij eruitziet als een kleine priester.
De Onverwachte Keuze
Het vinden van een kitten bleek lastiger dan gedacht, omdat veel adoptieorganisaties eisten dat het huis volledig ‘catproof’ zou zijn. Uiteindelijk zagen we een oproep van een Nederlands gezin in Singapore: hun kat was onverwacht zwanger geraakt, en ze zochten een thuis voor de kittens. Ze waren allemaal zwart, maar toch gingen we kijken. Toen Cinder bij Aqila op de bank in slaap viel, was de keuze snel gemaakt.
Een Stoere Binnenkomer
Twee weken later brachten Aqila en ik hem naar huis. Vanaf het moment dat hij zijn draagmand verliet, paradeerde hij vol zelfvertrouwen door het appartement. Zijn staart fier omhoog, alsof hij wilde zeggen: “Dit is nu van mij.” Maar achter dat stoere uiterlijk schuilde een duivels kantje. Soms was hij liefdevol, maar op andere momenten veranderde zijn blik en beet hij zonder pardon. Het was alsof hij innerlijk een strijd voerde: “Als ik nu bijt, krijg ik straf… maar ik doe het toch.”
Van Ontdekkingsreiziger naar Angsthaas
Cinder hield ervan om mee naar buiten te gaan. We zaten samen op een veldje naast ons appartementencomplex, waar hij vrij kon rondlopen terwijl ik werkte. Maar tegenwoordig is hij voor alles bang. De tv passeert hij sluipend, onweer doet hem in de kast verdwijnen en de plafondventilator vertrouwt hij al helemaal niet.
Een Zachte Reus
Gelukkig zijn zijn duivelse buien verleden tijd. Nu ligt hij het liefst op schoot als ik Ajax-wedstrijden kijk, kruipt hij in mijn armen of troost hij onze andere katten als die moeten douchen. Hij is een imposante verschijning – groot, zwaar, gespierd – maar met een klein hartje.
Alleen zijn angst voor de buitenlucht is jammer. Ik had hem graag weer meegenomen op onze veldavonturen, maar voor nu is Cinder gelukkig in zijn veilige, knusse thuis. 💙🐾