Of hoe ik in twee dagen een unicorn-expert werd
Onlangs bracht ik twee nachten door in Johor Bahru, net over de grens bij Singapore. De aanleiding was het jaarlijkse bezoek van een goede vriend aan zijn kampong in Maleisië voor het slachtfeest. Normaal ga ik met hem en zijn familie mee, maar dit jaar liet Cindy’s operatie dat niet toe. Met haar zegen reisde ik toch even af om de groep te ontmoeten — én om met mijn maatje een paar sigaren te roken in een gloednieuwe lounge vlakbij het hotel. Prioriteiten, nietwaar?
Mijn vriend was daar met zijn gezin: zijn vrouw, hun dochtertje van vijf, zoontje van één, twee maids (geheel gebruikelijk in deze regio), zijn ouders, tante en nicht. Vergeleken met voorgaande jaren een bescheiden groep — geen ooms, broers of schoonzussen — maar niet minder gezellig.
De dochter kende mij nauwelijks. De laatste keer dat ze me zag, was ze drie, en haar herinnering daaraan was vervlogen. Ze was dus wat verlegen, totdat we gingen zwemmen. Binnen een uur was ik officieel geaccepteerd. Tijdens de lunchuitstap naar Din Tai Fung (ja, die wereldberoemde dim sum-keten met vestigingen over de hele wereld) wilde ze zelfs per se naast mij in de auto zitten. Lief, dacht ik nog.
Twintig minuten later was ik compleet gesloopt.
Wat een energie! Tijdens de rit kreeg ik een spoedcursus “unicornologie”. Van hun dieet (blauwe en paarse skyberries), tot hun magische krachten (regenbogen en sterren), hun woonplaats (het enchanted forest), en hun aartsrivalen (microscopisch kleine zwarte wezens die alleen bang zijn voor zwarte kleding). Ook draken kwamen aan bod — wist jij dat zelfs ‘goede’ draken eigenlijk doen alsof? Nee? Ik ook niet.
Die middag appte ik Cindy: “Ik zeg toch altijd tegen Ashraf dat hij moet opschieten, want ik wil opa worden? Ik neem die woorden terug.”
De baby daarentegen was een makkie. Hij zegt nog niks, en toen ik de volgende ochtend als eerste in het zwembad lag en hij in zwembroek werd aangedragen, vond hij het prima dat ik hem overnam. Tot papa erbij kwam — toen verloor ik meteen mijn status als favoriete zwembadmaatje aan een bekend gezicht.
Toch had ik twee heerlijke dagen: goed gezelschap, mooie gesprekken, een paar fijne sigaren en een verrassend diepgaande les over magische wezens. Johor Bahru heeft me weer wat moois gebracht. En ik? Ik ben nu unicorn-expert.