Een aantal weken geleden kwam ik uit het metrostation gelopen op weg naar huis en dacht nog even snel een blikje cola te scoren bij de 7-Eleven. Voor de winkel was er wat commotie en ik zag dat een paar mensen bezig waren met een oudere man. Een jongen, midden twintig schat ik hem, was aan het bellen met de alarmcentrale. Ik hoorde hem stotteren toen hem om de locatie werd gevraagd, dus ik zei snel “Lorong 1, block 111” en stapte de winkel in.
Toen ik de winkel uitkwam en zag hoe amateuristisch de mensen bezig waren wist ik dat ik wel in moest grijpen. Ik prijs natuurlijk iedereen die zich om de man bekommerde, ze deden dat allemaal met de beste intentie, maar allemaal slapjes. Ik nam dus maar de controle op me. Zo stuurde ik iemand gelijk naar de dokterspraktijk 50 meter verderop om een dokter te halen. De oude man stond voorovergebogen over de vriezer met ijs, dus samen met een andere man hebben we hem op de grond neergezet zodat hij niet meer hoefde te staan. De oude man zakte steeds weg, fysiek en qua bewustzijn, maar als hij bij was protesteerde hij. Hij wilde niet dat de ambulance kwam, hij wilde naar huis en zei zelfs waar we hem naar toe moesten brengen. Tot ik hem heel duidelijk vertelde dat het me geen reet kon schelen wat hij wilde, mij kon het alleen maar schelen dat hij de hulp kreeg die hij nodig had. En in zo’n geval, zeker bij de oudere generatie, heeft mijn huidskleur veel invloed en op een positieve manier.
Toen de ambulance kwam gaf ik de mannen een korte samenvatting. De oude man begon weer te protesteren maar na een strenge “stttttt” van mijn kant was dat over. Hij werd ingeladen en weggereden. Ik heb de man sindsdien niet meer gezien en dat is toch al twee maanden geleden. Ik hoop dat het goed gaat met hem. En ik dacht dat dit wel het enige medische noodgeval zou zijn waar ik dit jaar te maken mee zou krijgen, maar niet dus.
Pulau Ubin
Tot eind juni werkte Cindy alleen als privélerares en gaf ze verschillende dagen per week kinderen bijles. Dat is heel populair in Singapore en Cindy kan daar prima van rondkomen. Maar haar ochtenden zijn vrij. Dus sinds kort heeft ze een parttimebaan in de ochtenden bij een buitenschoolse opvang. Voordat haar dagen weer erg druk werden nam ik haar mee naar Pulau Ubin. Ik heb wel vaker over Pulau Ubin geschreven (1, 2, 3), een bijna onbewoond eiland voor de kust van Singapore. Ik kom er niet vaak, maar als ik er kom dan voel ik me er thuis.
Cindy fietst iedere week met een vriendin als sportbeoefening en op Pulau Ubin kan je fietsen huren. Dus wij twee fietsen huren en het eiland verder gaan ontdekken. Een rugtas vol met eten en drinken mee zodat we onderweg wat konden picknicken. Aardappelsalade met zoete paarse aardappelen, wat wraps, een flesje wijn. Gezellig en romantisch. Na de picknick stapte we weer op de fiets. Voor ons reed een gezin, opa, oma, moeder en 4 dochters in de leeftijd van een jaar of 3 tot ik schat een jaar of 15. Moeder en oma fietste een flink stuk achter de rest en de jongste zat bij oma achterop. Wij reden er een meter of dertig achter toen de voet van de kleine klem raakte tussen de spaken van het achterwiel. Het kind begon te gillen dus Cindy en ik dichtten het gat en sprongen van de fiets. Moeder en oma waren al in paniek aan het voetje aan het trekken. We stopte ze en wisten heel voorzichtig het voetje van de kleine te bevrijden maar haar enkel had wel een flinke wond. Omdat daar geen vlees zit was het bot zichtbaar.
Cindy had gelukkig een eerste hulp pakket mee. Oma zat op de grond met de kleine op schoot. Moeder was helemaal over de rooie en niet aanspreekbaar. Terwijl Cindy met pipetten gedestilleerd water de wond aan het wassen was, probeerde ik de kleine te kalmeren. Het meisje keek me met grote bange ogen aan, haar grote wimpers maakte het nog aandoenlijker, terwijl haar kleine handje hard in de mijne kneep. Haar oudste zus kwam kijken en ik spoorde haar aan om haar zusje te helpen kalmeren. Toch bleven die grote bange ogen op mij gericht, een beeld dat ik nog dagen bij me hield.
Nadat Cindy de wond met steriel gaas had verbonden was het tijd voor professionele hulp. Aangezien het een zo goed als onbewoond eiland is, is er geen infrastructuur voor hulp. De alarmcentrale bracht ons in contact met de kustwacht en de kustwacht ging kijken wat de beste optie was. Aangezien het geen kwestie van leven of dood was werd er niet gelijk een helikopter ingezet, en dat is logisch. Cindy sprong op de fiets om naar de politiepost te rijden, maar halverwege kwam ze de politie al tegen die door de kustwacht was gealarmeerd. Wederom een korte sitrep gegeven en de kleine plus oma werden met de auto naar de politiepost gebracht. Vanaf daar was het plan dat ze met de boot naar het vasteland zouden gaan om een dokter te bezoeken.
De opa was volledig waardeloos. Die zei maar dat het niets was. De zussen wisten ook niet wat te doen, maar goed, dat zijn pubermeisjes die vast voor het eerst in zo’n situatie terecht waren gekomen dus die neem ik niets kwalijk. De moeder was volledig in paniek, daar heb je echt niets aan in een stressvolle situatie. De enige die nog enigszins van waarde was was oma. De moeder ging zelfs op een gegeven moment tekeer tegen het kleine meisje en dat was het moment waarop ik instapte en de moeder even apart nam. Heel kalm heb ik haar uitgelegd dat ik haar paniek en frustratie snapte maar dat dit niet helpt, niet voor haar en zeker niet voor de kleine die net zo in paniek was. Die boodschap kwam aan want ze wilde daarna de kleine alleen maar huilend knuffelen. Die was echter zo van haar stuk af dat ze alleen maar naar oma wilde. Nadat oma en de kleine met de politie waren weggereden werden we wel bedankt door opa, mama en de andere dochters. We dachten dat het daarmee gedaan was.
Toen we klaar waren met ons rondje fietsen en weer bij de fietsverhuur aankwamen kwam een van de dochters aanrennen. Ze zaten met ze allen bij het enige restaurantje dat open was en wilde ons wat te drinken aanbieden. Uit beleefdheid gingen we mee en tot onze verrassing zaten oma en de kleine daar ook. Toeval wilde dat er net een dokter aanwezig was toen de politie bij de haven arriveerde. Die heeft naar de kleine meid gekeken, haar enkel goed verbonden en dat was genoeg. Prachtig nieuws en na een verse kokosnoot gedronken we hebben zijn we weer met een bumboat terug naar het vasteland gegaan.
